Fong Leng - Fashion & Art

Waar: Amsterdam Museum 
Prijs: € 11,-
Periode: 13-12-13 tot en met 16-03-2014
Waardering: * van de *****

Japon Klaproos 1972
Japon Rups 1975
Foto: Mirjam de Witte

Als Rotterdammer hoor ik een hekel te hebben aan Amsterdam. Sterker nog de naam van de hoofdstad mag ik niet uitspreken; je zegt 020. Ik mag er eigenlijk nooit heen en alles wat er vandaan komt, hoor ik bijvoorbaat helemaal niks te vinden. Nu ben ik geen rasechte Rotterdammer (wel met hart en ziel, maar dat daargelaten) en ik heb nooit een hekel gehad aan Amsterdam. Ik heb er zelfs even gewoond, ik ga er graag heen om te winkelen en er zijn goede musea. En toch, waar de Rotterdammer een beetje te veel 'niet lullen, maar poetsen' heeft, heeft de Amsterdammer een beetje te veel 'poeha om niks'. Zo is het ook met de tentoonstelling Fong Leng - Fashion & Art. De bladen en kranten stonden vol over de 'grande dame' van de Nederlandse mode. De tentoonstelling werd een eerbetoon genoemd. Nou, dat moest wat zijn. Op een druilerige vrijdag toog ik naar de hoofdstad om in het Amsterdam Museum welgeteld twee zaaltjes met ontwerpen te vinden. U leest het goed: twee zaaltjes.

As a Rotterdammer I'm supposed to abominate Amsterdam. I should not say the name of the capital; you're supposed to say 020 (the area code). I should never go there and everything that starts there I'm supposed to think is stupid. I am not a born but raised Rotterdammer and I've never hated Amsterdam. I even lived there once, I like to go there to shop and there are good museums. And yet where the Rotterdammer has too much a don't talk, just work attitude, the Amsterdammer makes too much fuss about nothing. And that is how it is with the exposition Fong Leng - Fashion & Art. The magazines and newspapers wrote that it is a homage. Pages were filled about the 'grande dame' of the Dutch fashion world. That has to be something. So, on a drizzling friday I went to the capital to find in the Amsterdam Museum two rooms with designs. Yes, there is nothing wrong with your eyes: two rooms. 

Een van de twee zalen.
Foto: Mirjam de Witte

Laat ik duidelijk zijn: Ik wil het werk van Fong Leng en de invloed die zij heeft gehad op de Nederlandse mode geen 'poeha om niks' noemen, maar de tentoonstelling wel. De invloed van de Chinees-Nederlandse ontwerper komt op deze manier niet over. Haar creaties worden niet in een perspectief of tijdsbeeld geplaatst. Zwarte muren, grind op de vloer en daarin het werk van Fong Leng, een video geprojecteerd op de muur met wat foto's, een uitleg over het leven van de ontwerper en dat was het. Toen ik de tweede zaal uitliep was ik verbaasd: Huh?! Was dit het? Het mooie is wel dat de tentoonstelling wordt omlijst door drie nummers. Ik kwam binnen bij Isn't she lovely van Stevie Wonder en daar ging ik ook weer mee naar buiten. Dat noem ik goede timing.

Let me be perfectly clear: I'm not saying the work of Fong Leng and the influence she had on Dutch fashion is too much fuss about nothing but the exposition is. The influence of the Chinese-Dutch designer isn't made clear. The creations are not put in perspective or in an era. Black walls, gravel on the floor and the work of Fong Leng in it, a video projected on a wall with some pictures, an explanation on the wall about the life of the designer and that was it. When I walked out of the second room I thought: Huh?! This was it? The nice thing is that the exposition comes with a soundtrack of three songs. I walked in with Isn't she lovely by Stevie Wonder and I also walked out with it. That's what I call good timing.    

Luipaardmantel 1973
Foto: Mirjam de Witte

Het wordt mij ook niet duidelijk waarom juist deze in Rotterdam geboren ontwerper in het Amsterdam Museum te zien moet zijn. Hoe belangrijk was zij dan voor de stad? Laat foto's zien van Amsterdam met daarin Fong Leng, haar studio en natuurlijk Mathilde Willink; de vrouw die een bijzondere verschijning was in de hoofdstad dankzij de creaties van Fong Leng. Laat dat zien!  

It also doesn't become clear why this born in Rotterdam designer belongs in the Amsterdam Museum. Why was she important for the city? Why not show pictures of Amsterdam with Fong Leng in it, her studio and of course Mathilde Willink; the woman who was an extraordinary appearance thanks to the creations of Fong Leng. Show it! 

Rode geplisseerde japon 1978
Foto: Mirjam de Witte

Echt, het werk van Fong Leng is prachtig. Het zit fantastisch in elkaar en het heeft haar handtekening. Niemand anders zou dit gemaakt kunnen hebben.  Zij is de enige in haar soort. Ze is uniek en dat vraagt om een unieke expositie. Niet dit dertien in een dozijn debacle. "Ik mis de mode niet. Ik vind de modewereld van nu maar saai," zei Fong Leng in de Volkskrant. Als dat zo is, dan vraag ik me af wat de vrouw die een modeshow gaf in het voetbalstadion in Eindhoven voor 20.000 mensen, als ze heel eerlijk is, nou echt van deze tentoonstelling vindt.

Really, the work of Fong Leng is beautiful. It's fantastically made and it has her signature. Nobody else could have made these cloaks and gowns. She is one of a kind. She is unique and that asks for an unique exhibition. Not this dime a dozen fiasco. "I don't miss fashion. I find todays fashion world quite boring," said Fong Leng in the newspaper Volkskrant. If that's the case, I wonder what the woman who gave a fashion show in a football stadium in Eindhoven in front of 20.000 people, really thinks about this exposition.  

ARRRGH! Monsters in de mode

Waar: Centraal Museum Utrecht.
Prijs: € 11,-
Periode: 19 oktober 2013 tot en met 19 januari 2014. 
Waardering: ** van de *****

Toen in 2008 in het Centraal Museum in Utrecht een overzichtstentoonstelling werd gehouden over het werk van modeontwerpers Viktor & Rolf was de belangstelling enorm. De modemeisjes en fashionjongetjes kwamen van heinde en verre om deze expositie te zien. Zo’n 55.000 bezoekers en ik vergaapten ons in The House of Viktor and Rolf onder meer aan het poppenhuis van zes meter hoog met daarin porseleinen poppen met creaties van het modeduo.  

When in 2008 the Centraal Museum in Utrecht held a retrospective about the work of fashion designers Viktor & Rolf the interest was huge. Fashion girls and boys came from far and wide. About 55.000 visitors and I were astonished about the six meter high dollhouse with porcelain dolls wearing designs of the fashion duo. 

Poppenhuis Viktor & Rolf
Foto: Mirjam de Witte

Dat was toen, ARRRGH! Monsters in de mode is nu. En dat is heel andere koek. Niks geen dringen geblazen om alles te kunnen zien. Geen hippe meisjes en jongens. Nee, ouders met kinderen en toevallige passanten. Monsters in de mode trekt niet het standaard modepubliek. Hoe kan dat? Het ligt in ieder geval niet aan de namen van de ontwerpers die hebben meegewerkt. Bas Kosters, Issey Miyake en Maison Martin Margiela om er maar een paar te noemen. Van die laatste is een masker te zien die zanger Kanye West gebruikt tijdens zijn concerten. Dat is toch megahip? 

That was then, ARRRGH! Monsters in fashion is now. And that's something completely different. No pushing and shoving to see everything. No fashionable girls and boys. No, parents with kids and accidental passers. Monsters in fashion doesn't attract the standard fashion audience. How is that possible? It's not the designers that cooperated. Bas Kosters, Issey Miyake and Maison Martin Margiela, to name a few. From Margiela there is a mask at display that is used by singer Kanye West. That's pretty cool isn't it?  

Maison Martin Margiela 2012
Foto: Mirjam de Witte

Dat het niet stormloopt bij deze tentoonstelling kan ook niet liggen aan het idee achter Monsters in de mode. De expositie wil laten zien dat mode niet alleen met kleding te maken heeft. Steeds vaker worden stukken ontworpen die het lichaam compleet veranderen of anders benaderen. Dat is ook het allerleukste aan Monsters in de mode; het laat je kijken naar kleding op een andere manier. Dat mode en creativiteit geen grenzen hebben. Dat zou toch menig kunstacademie-student moeten aanspreken. 

That there isn't a big crowd for this exposition is not due to the idea of Monsters in fashion. The exposition shows that fashion isn't only about clothes. More often designs are made that completely change the body or give it a different approach. And that's the most fun about Monsters in fashion: it makes you look at clothes in another way. That fashion and creativity don't have borders. That should appeal to most art academy student. 

Issey Miyake en Dai Fujiware 2001
Foto: Mirjam de Witte

Het feit dat de bezoekersaantallen tegenvallen kan ook niet liggen aan de ontwerpen die er te zien zijn. Twee sprongen er voor mij uit. De, zoals ik 'm noem, baardman van de Engelse Helen Price. Wat een werk heeft daar in gezeten.

The fact that the number of visitors is disappointing cannot be the result of the designs that are shown. Two stood out. The, how I like to call it, beardman of the English Helen Price. What a work that has been.  

Helen Price 2011
Foto: Mirjam de Witte

En bij Pins and Needles van Bart Hess heb ik langere tijd stil gestaan. Dit ontwerp is dit jaar in opdracht van het Centraal Museum gemaakt. Iemand die dat pak aan heeft vraag je niet om gezellig op je nieuwe bank te komen zitten. Aan het pak zijn magneten genaaid waaraan de pins and needles vastzitten. Het is het enige monster in de tentoonstelling waar ik een beetje bang van werd. 

And at Pins and Needles of Bart Hess I stood still for a longer time. This design has been made commissioned by the Centraal Museum. You wouldn't ask someone who is wearing that outfit to come and sit on your new couch. On the suit magnets have been sewn on and the pins and needles are stuck on them. It was the only moster that frightened me. 

Bart Hess 2013
Foto: Mirjam de Witte

Waar ligt de stilte in de expositieruimte dan wel aan? Aan het feit dat deze ontwerpen niet draagbaar zijn. Aan het feit dat monsters simpelweg niet sexy zijn. Aan het feit dat zo'n tentoonstelling al snel een freakshow wordt, die niks met mode te maken lijkt te hebben. 
ARRRGH! Monsters in de mode is leuk als je toevallig in Utrecht bent, maar ik zou er niet voor omfietsen. En ben je er dan toch ga dan ook even naar de nieuwste aanwinsten van Fong Leng. Een kleine ruimte met zes niet heel bijzondere stukken, maar ach, je bent er toch...

Then what is the cause of the silence in the exhibition space? The designs aren't wearable. Monsters aren't sexy. An exposition like this can be a freakshow quite fast, that appears to have nothing to do with fashion. 
Monsters in fashion is nice if you happen to be in Utrecht, but I wouldn't make a detour for it. But if you decided to go, do take a look at the new acquisitions of Fong Leng. A little space with six not very special designs, but oh well, you're there anyway... 

Fong Leng 1976 en 1978
Foto: Mirjam de Witte